درد چیست؛ زبان پنهان بدن برای بازگشت به تعادل

مقدمه

درد یکی از پیچیده‌ترین تجربه‌های انسانی است. برخلاف تصور رایج، درد فقط نشانه‌ی آسیب یا بیماری نیست، بلکه راهی است که بدن از طریق آن با ما صحبت می‌کند. این پیام می‌تواند از یک عضله‌ی خسته تا ذهنی مضطرب سرچشمه بگیرد.
در فیزیوتراپی، ما یاد می‌گیریم به جای خاموش کردن این صدا، به آن گوش دهیم — زیرا درک درد، نخستین گام برای درمان و بازگشت به تعادل است.

فهرست مطالب

۱. درد چیست و چرا وجود دارد؟
۲. انواع درد
۳. مدل زیستی–روانی–اجتماعی درد
۴. چگونه باید با درد برخورد کرد؟
۵. نقش آموزش در درمان درد
۶. اهمیت رابطه‌ی درمانگر و بیمار
۷. تمرین و حرکت؛ ستون فقرات درمان درد
۸. درد مزمن و نقش ذهن
۹. موانع و انگیزه‌های بیماران برای درمان
۱۰. فناوری و آینده‌ی مدیریت درد
۱۱. چه زمانی باید به فیزیوتراپیست مراجعه کرد؟
۱۲. درد به‌عنوان فرصتی برای شناخت بدن
۱۳. منابع

۱. درد چیست و چرا وجود دارد؟

از دید فیزیوتراپی، درد یک هشدار طبیعی بدن است؛ واکنشی هوشمندانه برای محافظت از ما در برابر آسیب بیشتر.
وقتی عضله، مفصل یا عصب تحت فشار قرار می‌گیرد، گیرنده‌های عصبی فعال می‌شوند و پیام «خطر» را به مغز می‌فرستند. مغز این پیام را به شکل درد تفسیر می‌کند.

اما نکته‌ی مهم این است که درد همیشه به معنی آسیب واقعی نیست. گاهی بدن فقط می‌خواهد توجه ما را جلب کند — مثلاً وقتی مدت طولانی در وضعیت نادرست می‌نشینیم یا استرس زیادی داریم.

مغز نقش فعالی در تعبیر درد دارد. گاهی بدون آسیب بافتی، تنها به‌دلیل ترس، خستگی یا اضطراب، شبکه‌های عصبی درد فعال می‌شوند. این پدیده در دردهای مزمن بسیار شایع است.

۲.انواع درد

دردها از نظر زمان بروز، منشأ، سازوکار عصبی و ویژگی‌های ادراکی، به چند دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند. درک تفاوت میان این انواع، برای انتخاب درمان مؤثر ـ به‌ویژه در فیزیوتراپی ـ اهمیت زیادی دارد.

درد حاد (Acute Pain)

درد حاد معمولاً ناگهانی آغاز می‌شود و مدت کوتاهی ادامه دارد. این درد در واقع یک پیام هشداردهنده‌ی فوری از سوی بدن است تا از آسیب بیشتر جلوگیری شود.
علت آن اغلب واضح است؛ مانند بریدگی، کشیدگی عضله، شکستگی استخوان یا جراحی. در این مرحله، واکنش‌های ایمنی و التهابی فعال می‌شوند تا روند ترمیم بافت را آغاز کنند.
درمان این نوع درد معمولاً شامل کنترل التهاب، استراحت نسبی، استفاده از گرما یا سرما، و در مراحل بعدی، بازگرداندن حرکت طبیعی با تمرین‌های کنترل‌شده است.
اگر درد حاد به‌درستی مدیریت نشود، ممکن است به درد مزمن تبدیل شود. بنابراین هدف فیزیوتراپیست در این مرحله، کاهش التهاب بدون قطع کامل سیگنال‌های محافظ بدن است.

درد مزمن (Chronic Pain)

درد مزمن زمانی رخ می‌دهد که احساس درد بیش از سه ماه ادامه یابد، حتی وقتی آسیب اولیه دیگر وجود ندارد.
در این حالت، سیستم عصبی به نوعی «یادگیری نادرست» دچار شده و همچنان درد را تولید می‌کند، گویی بدن هنوز آسیب‌دیده است.
این نوع درد معمولاً با خستگی، بی‌خوابی، اضطراب یا افسردگی همراه می‌شود. به همین دلیل درمان آن نیازمند رویکرد چندبعدی است — شامل تمرین درمانی تدریجی، آموزش ذهنی–بدنی و اصلاح سبک زندگی.
فیزیوتراپی در این مرحله، تمرکز خود را بر «بازآموزی عصبی» قرار می‌دهد تا مغز دوباره یاد بگیرد درد را به شکل طبیعی درک کند.

درد ارجاعی (Referred Pain)

در این نوع، منشأ درد در یک ناحیه است اما فرد آن را در نقطه‌ای دیگر احساس می‌کند.
مثلاً در اختلالات گردنی ممکن است درد در بازو یا حتی انگشتان احساس شود. علت این پدیده، اشتراک مسیرهای عصبی در نخاع است.
شناخت درد ارجاعی در فیزیوتراپی اهمیت زیادی دارد، چون درمان باید بر ناحیه‌ی واقعی آسیب متمرکز شود، نه فقط بر نقطه‌ای که بیمار احساس درد می‌کند.

درد نوروپاتیک (Neuropathic Pain)

این درد به‌دلیل آسیب یا فشردگی در مسیر اعصاب ایجاد می‌شود و معمولاً به صورت سوزش، مورمور، بی‌حسی یا تیرکشیدن احساس می‌شود.
از نمونه‌های رایج آن می‌توان به درد سیاتیک، سندروم تونل کارپ و نوروپاتی دیابتی اشاره کرد.
درمان شامل رفع فشار از عصب، تحریک الکتریکی، تمرینات اختصاصی برای بازگرداندن عملکرد عصبی و آموزش نحوه‌ی استفاده‌ی ایمن از اندام درگیر است.
در این نوع درد، احساسات می‌توانند با شدت بیشتری تجربه شوند زیرا عصب‌ها بیش از حد تحریک‌پذیر شده‌اند.

درد نوسی‌پلاستیک (Nociplastic Pain)

در این حالت، هیچ آسیب بافتی یا عصبی مشخصی وجود ندارد؛ بلکه مغز و سیستم عصبی مرکزی به شکلی غیرطبیعی سیگنال‌های درد را پردازش می‌کنند.
این نوع درد بیشتر در اختلالاتی مانند فیبرومیالژیا یا سندروم درد مزمن منتشر دیده می‌شود.
بیماران اغلب احساس درد گسترده، حساسیت زیاد به لمس و خستگی مزمن دارند.
درمان این نوع درد نیازمند ترکیب فیزیوتراپی، تمرینات تنفسی، تکنیک‌های آرام‌سازی ذهن، بهبود خواب و گاهی درمان شناختی–رفتاری است. هدف، تنظیم مجدد حساسیت سیستم عصبی و بازگرداندن درک طبیعی از درد است.

درد احشایی (Visceral Pain)

دردی است که از اندام‌های داخلی بدن مانند معده، کلیه یا قلب منشاء می‌گیرد. معمولاً به‌صورت منتشر، عمیق و مبهم احساس می‌شود.
گاهی این دردها به نواحی دیگر بدن مانند پشت یا شانه نیز ارجاع داده می‌شوند. شناخت این درد برای افتراق آن از دردهای اسکلتی–عضلانی ضروری است.

درد سایکوزوماتیک (Psychosomatic Pain)

در این نوع، درد واقعی است اما منشأ اصلی آن روانی است. اضطراب، افسردگی یا فشارهای هیجانی می‌توانند سیستم عصبی را تحریک کرده و درد ایجاد کنند.
درمان نیازمند همکاری میان فیزیوتراپیست، روان‌شناس و گاهی پزشک متخصص است تا هر سه بُعد جسم، ذهن و رفتار مورد توجه قرار گیرد.

 بُعد روانی (Psychological Dimension)

درد فقط از بدن نمی‌آید؛ ذهن هم در شدت و تداوم آن نقش اساسی دارد.
افکار، احساسات، باورها و تجربیات گذشته، همگی می‌توانند نحوه‌ی درک درد را تغییر دهند.
اگر فرد باور داشته باشد «درد یعنی آسیب»، معمولاً از حرکت می‌ترسد، فعالیت‌هایش را کاهش می‌دهد و به مرور دچار ضعف عضلانی، اضطراب و افسردگی می‌شود — چرخه‌ای که خود باعث تداوم درد خواهد شد.

در مقابل، بیمارانی که یاد می‌گیرند درد را به عنوان «پیامی از بدن» ببینند نه «تهدید»، معمولاً سریع‌تر بهبود پیدا می‌کنند.
احساس امید، آرامش ذهنی، اعتماد به درمانگر و آگاهی از فرآیند بهبودی، می‌تواند پاسخ درمانی را چند برابر کند.

نمونه‌های روانی در درد:

• فردی که در شرایط استرس بالا دچار سردرد یا انقباض عضلات گردن می‌شود.
• بیماری که پس از تجربه‌ی یک آسیب، دچار ترس از حرکت (Kinesiophobia) می‌گردد.
• بیمارانی که در دوره‌ی افسردگی، دردهای منتشر یا مبهم را گزارش می‌کنند.

نقش فیزیوتراپی:
فیزیوتراپیست نه‌تنها عضلات را ارزیابی می‌کند، بلکه به احساسات بیمار نیز توجه دارد.
با آموزش، تشویق و همراهی، او به بیمار کمک می‌کند دوباره به بدنش اعتماد کند و از ترس حرکت رها شود. گاهی تمرینات تنفسی، مدیتیشن یا تکنیک‌های آرام‌سازی نیز در برنامه‌ی درمان گنجانده می‌شوند تا ذهن و بدن با هم به تعادل برسند.

 بُعد اجتماعی (Social Dimension)

محیط زندگی، شغل، خانواده و حتی فرهنگ، همگی در تجربه‌ی درد نقش دارند.
فشار کاری زیاد، کمبود حمایت اجتماعی، مشکلات مالی یا روابط خانوادگی پرتنش می‌توانند درد را تشدید یا مزمن کنند.
به‌عنوان مثال، فردی که در محیط کاری پراسترس فعالیت می‌کند، معمولاً با انقباض طولانی عضلات گردن و شانه مواجه است؛ یا بیماری که در خانه مراقب فردی ناتوان است، ممکن است در اثر خستگی و اضطراب، درد مزمن کمر پیدا کند.

همچنین باورهای فرهنگی نیز بر درک درد تأثیر می‌گذارند. در برخی جوامع، بیان درد نشانه‌ی ضعف تلقی می‌شود، در نتیجه بیمار درد خود را پنهان می‌کند و دیرتر به درمان مراجعه می‌نماید.

نمونه‌های اجتماعی:

• کارمندانی که ساعت‌های طولانی پشت میز بدون استراحت کار می‌کنند.
• ورزشکارانی که برای حفظ جایگاه خود، با وجود درد به تمرین ادامه می‌دهند.
• افراد مسن که در تنهایی زندگی می‌کنند و دردشان نادیده گرفته می‌شود.

نقش فیزیوتراپی:
فیزیوتراپیست امروزی فقط حرکات بیمار را نمی‌سنجد؛ بلکه شرایط اجتماعی او را هم در نظر می‌گیرد. ممکن است تمرین‌ها را با توجه به محل کار، امکانات منزل یا سطح حمایت خانواده طراحی کند.
هدف این است که درمان در زندگی واقعی بیمار قابل اجرا و پایدار باشد.

 تعامل سه بُعد

هیچ‌کدام از این سه بُعد به‌تنهایی درد را توضیح نمی‌دهند؛ بلکه درد حاصل تعامل دائمی میان بدن، ذهن و محیط است.
برای مثال، یک آسیب جزئی در عضله ممکن است در فردی با روحیه‌ی آرام و حمایت اجتماعی مناسب به‌سرعت بهبود یابد، اما در فردی مضطرب و تنها به درد مزمن تبدیل شود.

به همین دلیل، فیزیوتراپیست باید به جای تمرکز صرف بر عضله یا مفصل، تصویری کلی از بیمار داشته باشد:
چگونه می‌خوابد؟
در طول روز چه نوع فعالیت‌هایی دارد؟
محیط کاری‌اش چقدر پرفشار است؟
آیا حمایت عاطفی دارد؟
و آیا درک درستی از درد خود دارد یا از آن می‌ترسد؟

این پرسش‌ها مسیر درمان را روشن‌تر می‌کنند.

 فیزیوتراپی در مدل زیستی–روانی–اجتماعی

درمان مدرن فیزیوتراپی بر این اصل استوار است که «بدن و ذهن از هم جدا نیستند».
بنابراین جلسات درمانی شامل مجموعه‌ای از مداخلات می‌شوند:

• مداخلات زیستی: تمرینات قدرتی، کششی، اصلاح وضعیت بدن، درمان دستی و الکتروتراپی.
• مداخلات روانی: آموزش بیمار درباره‌ی مکانیزم درد، کاهش ترس از حرکت، تمرینات تنفسی و ذهن‌آگاهی.
• مداخلات اجتماعی: توصیه برای تنظیم سبک کار، آموزش ارگونومی در محیط کار، و تشویق به ارتباط اجتماعی و فعالیت بدنی منظم.

با این رویکرد، بیمار یاد می‌گیرد مسئولیت بخشی از درمان خود را برعهده بگیرد و به جای وابستگی به درمانگر، توانایی مدیریت درد را در زندگی روزمره به‌دست آورد.

 ۴.۲. کاهش التهاب و کنترل مرحله‌ی حاد

برای بیمار:
در مرحله‌ی اولیه، هدف کاهش التهاب و تسکین است. در این زمان نباید بدن را کاملاً بی‌حرکت نگه داشت، بلکه باید با حرکات ملایم، جریان خون و روند ترمیم را تقویت کرد.

برای پزشک یا درمانگر:
مداخله‌ی اولیه شامل کنترل التهاب از طریق درمان‌های دستی، سرما یا گرما، الکتروتراپی، یا تحریک الکتریکی عصب (TENS) است.
در بیماران دارای درد حاد، توجه به «دوز درمانی» اهمیت دارد — تحریک زیاد ممکن است درد را تشدید کند. در این مرحله، تمرکز بر تسکین کنترل‌شده، نه سرکوب کامل احساس درد است تا سیستم عصبی دچار بی‌نظمی نشود.

۴. ۳. بازآموزی حرکت و اصلاح الگوهای حرکتی

برای بیمار:
وقتی التهاب کاهش یافت، بدن باید یاد بگیرد دوباره درست حرکت کند. بیشتر دردهای مزمن نتیجه‌ی حرکت‌های تکراری اشتباه هستند: نشستن طولانی، ایستادن نادرست، یا استفاده‌ی نامناسب از عضلات. فیزیوتراپی به شما کمک می‌کند دوباره «درست حرکت کنید».

برای پزشک یا درمانگر:
در این مرحله، تمرکز بر Motor Control Retraining است. تمرینات باید به صورت تدریجی، کنترل‌شده و با بازخورد حسی–بصری انجام شوند.
اصلاح حرکات در سه محور انجام می‌شود:
۱. درک موقعیت بدن (Proprioception)
۲. هماهنگی عضلات مرکزی (Core Stability)
۳. الگوهای عملکردی طبیعی (Functional Patterns)
در بیماران با درد مزمن، بازآموزی حرکتی همراه با تمرینات ذهن‌آگاهی یا Biofeedback نتایج بهتری دارد.

 ۴.۴. آموزش و اصلاح عادات حرکتی روزمره

برای بیمار:
یکی از مهم‌ترین بخش‌های درمان، تغییر عادت‌های روزانه است. نحوه‌ی نشستن، خوابیدن، راه رفتن یا حتی استفاده از تلفن همراه می‌تواند روی ستون فقرات و مفاصل تأثیر بگذارد. فیزیوتراپیست به شما آموزش می‌دهد چطور از بدن خود در زندگی واقعی محافظت کنید.

برای پزشک یا درمانگر:
آموزش ارگونومی باید شخصی‌سازی شود. استفاده از عکس یا ویدئو برای نشان دادن وضعیت بدن بیمار در محل کار یا منزل بسیار مؤثر است.
توصیه‌های کلی باید با درک سبک زندگی فرد تنظیم شوند — برای مثال، برنامه‌ی اصلاح نشستن برای یک کارمند اداری با یک راننده یا ورزشکار متفاوت است.

 ۴.۵. پیشگیری از بازگشت درد

برای بیمار:
وقتی درد از بین رفت، درمان تمام نشده است — بلکه تازه آغاز می‌شود. برای پیشگیری از بازگشت درد باید تمرین‌های خانگی را ادامه دهید، به وضعیت بدنی خود توجه کنید و در فواصل منظم بدن‌تان را تقویت کنید.

برای پزشک یا درمانگر:
هدف در این مرحله Self-Management است. بیمار باید بیاموزد چگونه بدن خود را پایش کند.
تجویز یک برنامه‌ی تمرینی بلندمدت با ترکیب تمرینات قدرتی، کششی و تنفسی توصیه می‌شود.
بازبینی دوره‌ای (مثلاً هر ۳ تا ۶ ماه یک‌بار) به پیشگیری از عود کمک می‌کند.

 ۴.۶. نقش ذهن و احساس در درمان درد

برای بیمار:
ذهن و بدن از هم جدا نیستند. وقتی استرس دارید یا نگرانید، بدن هم واکنش نشان می‌دهد. یادگیری آرام‌سازی ذهن، تنفس عمیق، و نگرش مثبت نسبت به درمان، بخشی از روند بهبودی است.

برای پزشک یا درمانگر:
توجه به جنبه‌های روانی در بیماران با درد مزمن حیاتی است. درمانگر باید درک کند که درد همیشه به معنی آسیب نیست.
آموزش «Pain Neuroscience Education (PNE)» به بیماران باعث کاهش ترس از حرکت و افزایش مشارکت آنان در برنامه‌ی درمانی می‌شود.

 ۴.۷. همکاری چندتخصصی

برای بیمار:
درمان درد ممکن است به همکاری بین چند متخصص نیاز داشته باشد — پزشک، فیزیوتراپیست، روان‌شناس، یا متخصص تغذیه. این کار طبیعی است و نشان‌دهنده‌ی اهمیت سلامت کلی شماست.

برای پزشک یا درمانگر:
درد مزمن اغلب چندعاملی است. همکاری بین رشته‌ای (Multidisciplinary Approach) با استفاده از ترکیب فیزیوتراپی، روان‌درمانی، تغذیه، و آموزش بیمار، بیشترین اثربخشی را دارد.
ارزیابی‌های تیمی باید به‌صورت دوره‌ای تکرار شوند تا مسیر درمانی بر اساس پیشرفت واقعی بیمار اصلاح گردد.

 ۸.۴. اشتباهات رایج در درمان درد

اشتباه رایج بیماران	اشتباه رایج درمانگران
استراحت بیش از حد و پرهیز از حرکت	تمرکز صرف بر درمان فیزیکی بدون آموزش بیمار
مصرف خودسرانه‌ی دارو	نادیده‌گرفتن عوامل روانی و اجتماعی
مراجعه دیرهنگام به فیزیوتراپی	ارائه‌ی برنامه‌ی تمرینی بدون پایش مستمر
انتظار بهبود سریع بدون مشارکت فعال	نداشتن برنامه‌ی بلندمدت برای پیشگیری از عود درد

۵. نقش آموزش در درمان درد

آموزش بیمار به اندازه‌ی تمرین فیزیکی اهمیت دارد. بسیاری از افراد هنوز تصور می‌کنند «درد یعنی آسیب»، در حالی‌که در دردهای مزمن، سیستم عصبی بیش از بافت‌ها نقش دارد.

آموزش علمی درباره‌ی مکانیسم درد، ترس از حرکت را کاهش می‌دهد و به بیمار کمک می‌کند دوباره به بدن خود اعتماد کند.
در فیزیوتراپی مدرن، آموزش شامل توضیح ساده‌ی عملکرد اعصاب، مغز و تأثیر احساسات بر درک درد است. وقتی فرد بداند دردش خطرناک نیست، اضطرابش کاهش یافته و مسیر درمان هموار می‌شود.

۶. اهمیت رابطه‌ی درمانگر و بیمار

درمان درد فقط به تکنیک‌های فیزیکی محدود نمی‌شود. اعتماد، همدلی و ارتباط مؤثر میان بیمار و درمانگر نقش تعیین‌کننده‌ای در روند درمان دارد.

بیمارانی که احساس می‌کنند درک می‌شوند، انگیزه‌ی بیشتری برای انجام تمرین‌ها دارند و نتایج بهتری می‌گیرند.
ارتباط مؤثر یعنی شنیدن فعال، توضیح شفاف، استفاده از زبان ساده و مشارکت دادن بیمار در تصمیم‌گیری‌های درمانی.

۷. تمرین و حرکت؛ ستون فقرات درمان درد

ورزش درمانی مؤثرترین روش غیردارویی برای مدیریت درد مزمن است.
ورزش نه‌تنها موجب بهبود عملکرد عضلات و مفاصل می‌شود، بلکه خلق‌و‌خو، خواب و تمرکز را نیز بهتر می‌کند.

در دردهای زانو مانند سندروم پاتلوفمورال، ترکیبی از تمرین‌های قدرتی، کششی و اصلاحی فشار روی کشکک را کاهش داده و تعادل حرکتی را بهبود می‌دهد.
تمرینات منظم باعث تقویت عضلات تثبیت‌کننده‌ی زانو و لگن شده و از بازگشت درد جلوگیری می‌کند.

۸. درد مزمن و نقش ذهن

دردهای طولانی‌مدت معمولاً حاصل تعامل میان بدن و ذهن هستند. اضطراب، ترس از حرکت و خاطرات دردناک می‌توانند شبکه‌های عصبی را در حالت هشدار نگه دارند.

درمان‌های شناختی–رفتاری و تکنیک‌های پذیرش و تعهد، در کنار فیزیوتراپی، به بیمار کمک می‌کنند یاد بگیرد با درد زندگی کند بدون اینکه کیفیت زندگی‌اش کاهش یابد.

۹. موانع و انگیزه‌های بیماران برای درمان

بسیاری از بیماران در مسیر درمان با موانعی مانند هزینه، ترس از حرکت یا بی‌اعتمادی به درمان روبه‌رو هستند.
در مقابل، عواملی مانند رابطه‌ی مثبت با درمانگر، تمرین‌های ساده و قابل اجرا و برنامه‌های تدریجی باعث افزایش انگیزه و پایبندی به درمان می‌شود.

بنابراین، درمان باید متناسب با نیاز و شخصیت هر فرد طراحی شود تا واقعاً مؤثر باشد.

۱۰. فناوری و آینده‌ی مدیریت درد

پیشرفت فناوری، چهره‌ی فیزیوتراپی را دگرگون کرده است. امروزه با استفاده از سنسورهای حرکتی، اپلیکیشن‌های موبایل و جلسات آنلاین، بیماران می‌توانند تمرین‌های خود را پیگیری کرده و بازخورد آنی دریافت کنند.

این فناوری‌ها به بیماران کمک می‌کنند تا به برنامه‌ی درمانی خود پایبند بمانند، نتایج را اندازه‌گیری کنند و انگیزه‌ی خود را حفظ کنند.
علاوه بر صرفه‌جویی در زمان و هزینه، این ابزارها امکان مراقبت مداوم و پیشگیری از بازگشت درد را فراهم می‌سازند.

۱۱. چه زمانی باید به فیزیوتراپیست مراجعه کرد؟

هر دردی که بیش از چند روز ادامه یابد یا مانع انجام فعالیت‌های روزمره شود، باید جدی گرفته شود.

در موارد زیر مراجعه به فیزیوتراپیست ضروری است:

• درد مداوم یا تکرارشونده (مانند کمردرد یا گردن‌درد در محل کار)
• دردهایی که با فعالیت تشدید می‌شوند
• احساس بی‌حسی، مورمور یا سوزش در اندام‌ها
• درد باقی‌مانده پس از آسیب یا جراحی
• یا حتی برای پیشگیری از آسیب‌های آینده و تقویت بدن

فیزیوتراپی فقط درمان نیست؛ یک سرمایه‌گذاری برای کیفیت زندگی است.

۱۲. درد به‌عنوان فرصتی برای شناخت بدن

درد، اگر درست درک شود، دشمن نیست — پیام‌آور تعادل است.
بدن از طریق درد به ما می‌گوید کجا باید مراقب باشیم، کجا نیاز به استراحت داریم، و کجا باید قوی‌تر شویم.

وقتی یاد بگیریم به این پیام گوش دهیم، نه‌تنها از درد رها می‌شویم، بلکه رابطه‌ای آگاهانه‌تر و سالم‌تر با بدن و ذهن خود برقرار می‌کنیم.

منابع

• Linton S. & Shaw W. Evaluating Psychosocial Contributions to Chronic Pain Outcomes. PMC. 2018. “We review psychosocial factors that influence the experience of chronic pain. … a broad range of psychosocial variables act as risk or resilience factors.” PubMed Central
• Dunn M., Rushton A.B., Mistry J., Soundy A., Heneghan N.R. The biopsychosocial factors associated with development of chronic musculoskeletal pain: An umbrella review and meta-analysis. PLoS ONE. 2024. This reviews 34 biopsychosocial factors associated with chronic MSK pain (smoking, fear-avoidance, poor support networks…). PubMed Central+1
• Nijs J., et al. Current understanding of nociplastic pain. PMC. 2023. “Nociplastic pain … defined as pain that arises from altered nociception despite no clear evidence of nociceptive or neuropathic pain.” PubMed Central+1
• Jones B., Ndosi M., et al. A systematic review and qualitative evidence synthesis: barriers and enablers to the application of a biopsychosocial approach to musculoskeletal pain in practice. 2022. Provides insight into why the model is not always implemented. PubMed
• Exploration Pub review: The putative role of immune-inflammatory mechanisms in nociplastic pain. Narrative review summarising current knowledge of immune & nociplastic interplay. Exploration Publishing
• Kelly G., et al. The value of social relationships in the biopsychosocial model of pain. PMC. 2024. Highlights the “social” dimension in the model. PubMed Central
• Medeiros J., et al. An Introduction to the Biopsychosocial Model of Pain Control as a … (2024) — newer review on how culture, social and psychological factors interplay. ScienceDirect